Tag Archives: Blog

Kalma sa Mahal na Araw

Hindi ako “practicing Christian o Catholic” ngunit ngayong mahal na araw na ito ay sasamantalahin ko ang mahaba-habang bakasyon upang makapagmuni-muni.  Sa iba, panahon daw ito ng repleksiyon. Sa relihiyoso, linggo ito ng pagninilay. Para sa ‘kin panahon ito ng pananahimik at pag-iisip. Kalma.

Ika’tlong araw na ngang tanghali na kung gumigising. Halos pinagsasabay ang lunch at snacks sa hapon. Mag-aalas nuebe ng gabi kung maghapunan.  Mag-uumaga na kung matulog matapos ang panunuod ng dvds.

Bukod kasi sa pagpapakita itong may laya ang aking oras, dahil sa kahit kailan ko gustuhin o piliing magutom ay nagagawa ko, ay pagsasamantala ko ito sa pagkakataong iba sa pang-araw-araw na paghahabol sa oras, pagmamadali, pag-aalala atbp.

Hindi ang 12:00 ang magsasabing magtanghalian na ako- kailangang magtanghalian na ko. O kaya ang 1:30 na kailangang may tinatrabaho o dapat nang magtrabaho.

Kung ano ang bakasyon para sa king depinisyon?– ito ay ang kawalan ng pagmamadali, isang umaatikabong pagri-relax. Isang kalayaan sa tiktok ng orasan. Alisin mo ito ay anupa’t nagbakasyon ka.

Para sa ‘kin, kailangan ito ng lahat ng tao. Walang makapagsasabi na hindi nangangailangan ng pahinga.  Sa walong oras na pagtatrabaho sa isang araw na dapat ay apat lamang kung pagbabatayan ang isang makataong pagtrato sa mga manggagawa o empleyado.

Na dapat ay marami pa siyang magagawa sa iba pang mga oras bukod sa paghahanapbuhay. Dahil ang tao ay nangangailangan din ng mga aktibidad na kaniyang pinili para sa self improvement, development o pag-unlad at kasama dito ang pagkakaron ng sapat na pahinga.

Kung paanong ang mga bata ay dapat na may oras para maglaro at matulog upang lumaki agad ayon sa matatanda, ganun din naman tayong mga adult.

Kaya pag naumay sa panunuod ng TV, laro naman sa laptop at cellphone ang inaatupag o ‘di kaya ay ang pag-i-stalk sa mga fb ng mga taong kaaya-aya sa paningin. Ang sarap nang magagawa mo ang gusto mong gawin sa oras mo.

Para sa akin sa pamamagitan nito ay maiiwasan ang depresyon na kadalasan ay pinalala ng stress. Mga stress na dinudulot ng sobrang pagtatrabaho ngunit parang wala namang patutunguhan. Parang wala namang pag-unlad na naidudulot sa buhay. Na parang kahit anong sipag ang gawin mo ay matatagalan ka,mahihirapan, sa madalas ay mabibigo na makuha ang pangarap na buhay.

Bagamat hindi katulad ng regular na trabaho ang NGO work. Dito ay may relatibong kaluwagan, hindi ka pagagalawin ng sahod, ngunit ganun pa din, ginagamit ang 8 hour work bilang batayan ng propesyunalismo at regulasyon. Hindi negatibo, ngunit sa bandang huli ay makakaranas ka pa rin ng kapaguran, pagkabagot o pagkauyam at ika nga ng iba ay mas matinding stress. Ang pambalanse o bawi ng isang NGO work, nagagawa mo ang adbokasiyang gusto mo.

Naiugnay ko din ito sa pagpapakamatay ng isang kaibigan.  Sa ganitong kaso, walang ibang paliwanag akong naiisip at naririnig din naman sa iba, kun’di isang depresyon ang dahilan.  Kung paano at bakit mo kikitlin ang sariling buhay? Kung hindi dahil sa pagka-depress sa buhay at sa mga stress na hindi na kayanin ng isip at katawan.

Kung paniniwalaan ko ito ay lalong pinatitibay lamang ang basehan na dapat ay nabibigyan ng pagkakataon ang tao upang makapagpahinga sa gitna ng magulo, laging nagmamadali at nakakapagod na araw-araw na buhay.

Ang pagkapagod, sa ganang akin lamang ay hindi lang pisikal. Mas matindi ang pagod na hindi mo malalaman kung saan nagmumula. Pagod na gahibla ang pagitan sa pagkabagot, pagkaburyong.

Ika nga sa isang inspirational author, nagmumula ang pagkabalisa o kawalan ng pasensiya sa labis na paghahangad ng isang tao na makontrol ang mga bagay na mahihirapan siyang makontrol. Ang resulta ay pagkainis, pagkabagot o negatibong pakiramdam-pagkagalit.

At ang susi upang makalma ka ay ang pagpapaubaya. Ika pa nga ng marami ay “bahala na” mula sa salitang “Bathala Na” o Diyos na ang bahala.

Hindi sasang-ayon ang mga tulad nating naniniwala na dapat ang lahat ay planado.

Napag-isip-isip ko na dapat ay balansiyado. Magkatingbang. Planado o bahagi ng iyong plano na kung minsan mas magandang magpadala sa agos. Hindi man sa Diyos kung hindi ka naniniwala, ay sa ibang mga bagay, ikaw ang pipili, depende sa iyong gusto.

Hindi ko ugaling mag-drama o magpaka-senti, pero ito pala ang dahilan kung bakit nakakaakit sa ‘kin ang tabing dagat.  Maraming lakad na excited ako kapag ang venue ay malapit sa dagat. Bagamat hindi naman ako lalangoy kapag nanduon na, ngunit palagi ko itong gustong nakikita, natatanaw.

Dito ko din naisip na lahat ng pagkuha ng larawan at pag-upload sa social networking sites ng mga tao ay hindi simpleng pagyayabang. Ang pag-selfie ay patok dahil naibibigay nito ang maaring kalayaan sa  pagpapahayag ng pahingang kanilang nahihita mula sa mga senaryong masasaya, magaganda o kaya naman ay nakakuha ng kanilang interes na ibinabahagi sa iba na parang kuwento. Parang sa gagawin ko sa post na ito.

Jpeg

Jpeg

Jpeg

Cantilan, Surigao Del Sur

 

 

Jpeg

Jpeg

Ang problema, hindi ito pinahihintulutan ng Sistema. Walang oras ang mga manggagawa, magsasaka para tumigil sa paghahanapbuhay.  Dahil bukod sa wala na ngang sapat na perang inilalaan sa mga gastusin para mabuhay ay wala ring oras dahil malaking bahagi ng kanilang buong araw, lingo, buwan, taon ay inilalaan sa pagkilos para sa kakapiranggot na kita. Malaking luho ang pahinga.

Ang pahinga na aking tinutukoy ay lagpas pa sa mga leave na ibinibigay sa mga manggagawa. Lagpas sa pahingang pisikal. Ito ay ang pahinga ng pagkatao.  Ang pagpapahinga mula sa pagmamala-robot o makina na pagtrato. Ang pahinga na kung aking tatawagin ay Kalma.

Hindi pangmatagalan… dahil sa panahon ng kalma ay panahon ng pag-iisip at paghahanda sa muling pagharap sa mabilis, nagmamadali, kontroladong buhay ng isang tao.

Advertisements

Kalma

Kalma

Sino nga ba ang hindi nakakaramdam ng panghihina, pagkasawa o mas malala pa ay pagkabagot sa buhay? Kahit nga ang katulad natin o mas tamang sabihing mas lalo nga siguro ang mga katulad nating palaging ang hinaharap sa araw-araw ay mga isyu ng tao o ‘di kaya naman ay problemang panlipunan. OA maaaring ituring ng iba, pero hindi nga ba’t ang mga tulad natin ay tao lamang.

Sa gitna ng mabilis na takbo ng maraming bagay sa buhay, nangangailangan ng panahong huminahon, kung kailangan nga ay sandaling huminto, kung baga pa sa sasakyan ay mag-minor. Sa busy-busyhan na buhay ay kailangang ng outlet.

Naisip ko nga kaya pala ako umiinom madalas. Parang pagtakas pero panandalian lamang. Parang pagpapahinga upang maghandang muli sa pagharap sa kinabukasang gawain.

Nitong nakaraang lingo nga, mula sa bagamat hindi nakakapagod na “presentation” sa isang imbitasyong pag-pupulong sa Surigao Del Sur, hinggil sa isang batas na isinusulong ng grupo at sa kampanya o mga plano hinggil dito ay isinisingit naming ang pagkuha ng mga larawan.

Salamat sa teknolohiya ng mga gadyet at nagagamit ng mga tulad kong feeling photographer. Kung ituring ng iba ay pagda-drama. Pero sa mga kuhang tulad nito ay napapanatag ang aking loob.

Jpeg

Sa ganitong tanawin ay ipinapaalala ko sa aking sarili na palaging may ganda pa rin naman ang buhay sa kabila ng mga katotohanang pangit na nauunawaan at nakamulatan ng mga katulad ko.

Ang pagpu-post ng ganitong mga larawan ay pagpapahinahon upang muling magsikhay. May mga lugar pa talagang simple ang pamumuhay, hindi palaging nagmamadali.

Ang probinsiya parang eksena sa mga pelikula.

Kalma.

 

Bawas angas din pag may time

Bawas angas din pag may time

It’s Mokong’s #TeamWorkFriday

 

Bagamat ang usaping teamwork ay palasak na’t hindi na bago, marami pa rin ang nakakalimot sa sarili at nag-aastang “I am the center of the universe.” ‘Yun bang tipong wala nang iba, ikaw na! Nagsisimula sa pag-aastang “Akin ito.” At ang ibang tao ay sabit lang. Nauuna ang asersiyon at sobrang elib o paniniwala sa sarili kaya naman hindi matanggap na siya ay maaring magkamali. Kaaway ni “TeamWork” ang “Self righteous.”

Self centered “Hindi magtatagumpay ang Gawain kung ‘di dahil sa kaniya.” Pinagagalaw ang mga kagrupo hindi bilang team, kundi bilang mga galamay, tauhan, minions. Leadership na hindi lapat. Karamihan sa nagkakamali rito ay ‘yung mga lutang na pamumuno at walang mandato o batayan, “self proclaimed.”

Kung bibigyan ng jacket ang mga ito, siguradong pagpapawisan sa dami ng jacket na matatanggap. Bigyan ng jacket ‘yan!!!!!!!!

Subukan mong ilista ang mga pangalan ng mga taong iniidolo mo dahil sa tagumpay nila sa kanikanilang larangan. May taglay nga silang husay at galing, ngunit mayroon bang nagtagumpay na mag-isa?

Mokong says, “Mas maraming mapagtatagumpayan sa pagtutulungan kaysa pag-aangasan.”

10 Human Rights Issues ng 2014 –No. 9 Kalikasan at karapatang pantao

10 Human Rights Issues ng 2014 –No. 9 Kalikasan at karapatang pantao

hugatree-photo-by-pmpi

“man’s environment, the natural and the man-made, are essential to his well-being and to the enjoyment of basic human rights–even the right to life itself.” UN

Bilang pagpapatuloy ng ating Mokong year-ender wrap up mula sa nakaraang post na https://mokongperspektib.wordpress.com/2014/12/26/10-human-rights-issues-ng-2014-no-10-climate-justice-campaign-yolanda-rehabilitation-etc/ , pumunta naman tayo sa ika-9 na pwesto para sa pinaka-tinangkilik na kampanya ng mga mambabasa ng HRonlinePH.com para sa taong 2014, ang “#HUGATREE ON EARTH DAY 2014” ng Philippine Misereor Partnership, Inc. (PMPI).

Screengrab from KAISA UP Diliman FB page

Screengrab from KAISA UP Diliman FB page

“The idea is very simple. Supporters of the cause will just post online a picture of themselves hugging a tree. They could post it on Facebook, on their own blog, on Twitter, or wherever so long as it can be seen by the public online. To generate bandwagon effect and to monitor the success of the campaign, we will use the hashtag #HUGaTree.

It is optional for the poster to explain why he/she is participating in the campaign, why he/she chose a particular location or tree, or anything that could add hype to the campaign. It is highly encouraged that the members of our network explicitly connect their explanation to mining, sustainable agriculture or climate change.

April 20-22: Uploading of individual pictures in support of the campaign”

Ang pag-hits ng mga posts tungkol sa envi at HR ay manipestasyon nga kaya na sa “subconscious” ng mga mambabasa ay umiiral ang matinding pagpapahalaga sa kalikasan? Ito ba ay dinudulot lamang ng sunod-sunod na environmental disaster na dinadanas sa ating bansa? Kung ano paman, ang mahalaga ay naiuugnay na ang kalikasan at karapatang pantao.

Kung anupaman ang mahalaga ay wala namang nahigad sa mga nag-#HugATree. Wala nga ba?

Ang mga organisasyon at indibidwal na katulad ng PMPI ay nilalahukan na ng human rights based approach ang isyung pang-kalikasan.

Naalala ko tuloy ang ilang eksena sa “Lord of the Rings” na kung saan ay nagsikilos ang mga puno upang makipagdigma. Pati sa pelikula at online games, nandiyan nga rin ang plants vs. zombies.

Edel Garingan winner of 4th HR Pinduteros Choice Awards for HR Blogsite. Photo by Take back The Tech

Edel Garingan winner of 4th HR Pinduteros Choice Awards for HR Blogsite. Photo by Take back The Tech

Hit na hit nga ang envi-envi at hr nitong 2014 dahil sa katunayan ay tinanghal nga ding 4th HR Pinduteros Choice for HR Blogsite ay pag-aari ng isang environmental advocate, ang “Life according Edel o kuyaedel.wordpress.com” ni Edel Garingan.

Kapag hinalungkat mo nga ang site ni Edel ay makakabasa ka ng mga artikulo hinggil sa environment, human rights at climate change.

At pumangalawa naman sa most visited 10 HR Events ang may kaugnayan din sa kalikasan, ang “ GREEN REVOLT AGAINST GREED-SAVE MANILA SEEDLING BANK” ng Agaw Trip Komiks atbp. Dito naman ay ang kumbinasyon ng pagkundina sa pagkaganib sa kapital na dahilan upang palayasin ang “seedling bank” ayon nga sa kanilang post;

green-revolt-against-greed“Needless to say, what the gardeners of Manila Seedling Bank have done to us for the past 36 years is not only business or trade but service. The service they offer is by using their skill and knowledge by being stewards of nature–developing and defending her for the greater good of humanity.
However, nature’s stewards have been attacked by a bunch of greedy people who worship nothing but money. Ayala Land plans to spend P15 billion of its money to destroy nature and build moneymaking megastructures that would only cause unnecessary traffic, torrid heat, congestion, and flooding in North EDSA. And to add insult to injury, Mayor Herbert Bautista’s hired demolition men and cops looted the plants and merchandisers like hungry predators on the loose.”

Abangan ang marami pang susunod na post ng mga hit na isyung may kaugnayan sa kalikasan at karapatang pantao bilang bahagi ng ating mala-year-ender na posts, ngunit sa ika-walong puwesto, ay ang tungkol sa isang Political Prisoner na si Cocoy Tulawie ang susunod…

Ayon nga sa United Nations, “The experts recognized that respect for human rights is broadly accepted as a precondition for sustainable development, that environmental protection constitutes a precondition for the effective enjoyment of human rights protection, and that human rights and the environment are interdependent and interrelated.”